پل بابا رکن الدین یا پل خواجو به امر شاه‏ عباس دوم صفوی در سال 1060 هجری قمری به صورت امروزى آن ساخته شده است. در وسط این پل براى اقامت موقتى شاه صفوى و خانواده او ساختمان مخصوصى (که به نام بیگربیکى شهرت دارد) بنا شد که هم‏ اکنون نیز وجود دارد و طاق هاى آن داراى تزئینات نقاشى است. در دو طرف خیابان این پل دو خانه وجود دارد که متعلق به شاه است.

رودخانه زاینده رود در هیچ کجا بسترى به این زیبایی ندارد و چون این محل از همه جا گودتر است همین امر تا اندازه ‏اى شاه عباس را وادار به ساختن این پل نمود. این پل که طولش 150 متر و عرضش 14 و معبر آن 5/7 متر است از سنگ و آجر ساخته شده و 21 جوى و 26 چشمه دارد. طول سنگ هاى این پل متجاوز از دو متر و امتداد ستون هاى هر چشمه به سقف 20 متر است جلو هر سقف و دیوار پیش آمدگى و فرو رفتگى وجود دارد که اگر تخته‏ اى با اندازه دهانه پل ها بگذارند آب رودخانه بالا آمده و مدتى ذخیره می شود. دو طرف شرقى قسمت پایین پل دو شیر سنگى بزرگ از قدیم موجود است که در حال حاضر صدمه هایی به آن وارد شده است. غرفه ‏ها و اطاق هاى وسط پل به همان طرز نقاشى و طلاکارى دوره صفویه باقى است و طبقه بالاى اطاق ها را در چندین سال قبل خراب نموده ‏اند.

این پل که نام آن‌ به‌ مناسبت‌ لقب‌ بزرگان‌‌ عصر صفوی‌ که خواجه نامیده می شدند، نام‌ گذاری‌ شده‌ است‌، در انتهاى شرق خیابان کمال اسماعیل اصفهانى و انتهاى جنوبى خیابان خواجو واقع شده است.

این اثر در تاریخ ۱۵ دی ۱۳۱۰ با شمارهٔ ثبت ۱۱۱ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده‌است.

لازم به توضیح است که خیلی از افراد سی و سه پل را با پل خواجو اشتباه میگیرند و این موضوع حتی در نتیجه جستجوی هرکدام از این دو پل در موتور جستجوی گوگل نیز دیده می شود. بهترین روش برای شناخت این دو پل توجه به تفاوت اصلی آنها می باشد. این تفاوت اصلی بنای اقامتگاه شاه صفوی در میان پل خواجو است که در  سی و سه پل وجود ندارد.

نمایش بیشتر
مکانهای پیشنهادی
رستوران
موزه
جاذبه گردشگری
جاذبه تفریحی
جاذبه طبیعت گردی
جاذبه مذهبی
بازار
غذای محلی
سوغاتی
هتل ها
هتل های آپارتمانی
هتل های سنتی
اقامتگاه های بوم گردی
نظرات
پرسش و پاسخ