• روستای ماخونیک
  • روستای ماخونیک

روستای ماخونیک

نوشتن نظر


روستای ماخولیک ، سرزمین لی لی پوت های ایران ، یکی از هفت روستای شگفت‌انگیز جهان است که به شهر لی‌لی پوت‌ها (سرزمین افسانه‌ای داستان گالیور) معروف است و دلیلش این است که مردم این روستا خیلی کوتاه قد بوده و برای وارد شدن به خانه‌های آنها باید دولا شد ولی این تنها دلیل شهرت این روستا نیست.

براساس سرشماری مرکز آمار ایران در سال ۱۳۹۰، جمعیت آن ۷۳۹ نفر (۱۶۴ خانوار) بوده‌است.

مردم منطقه ماخونیک مسلمان، دارای مذهب اهل تسنن (حنفی) و پیرو ابوحنیفه نعمان بن ثابت از ائمه چهارگانه اهل سنت است، که با زبان فارسی و با لهجهٔ خاص محل تکلم می‌کنند.

فرهنگ و آداب و رسوم خاص این مردم هم باعث جلب گردشگران زیادی به سوی آن شده است؛ رسومی از جمله این‌که مردم ماخونیک تا ۵۰ سال پیش چای نمی‌نوشیدند، شکار نمی‌کردند، گوشت نمی‌خوردند (هنوز هم نمی‌خورند)، تلویزیون نمی‌دیدند و سیگار هم نمی‌کشیدند و در کل این قبیل کارها را گناه می‌دانستند.

ورود تلویزیون به این روستا به معنای ورود شیطان بود و اهالی تا چند سال پیش به تلویزیون می‌گفتند «شیطان». آنها هرگز اجازه نمی‌دادند کودکان پای این جعبه جادویی بنشینند و جادو شوند.

روستای ماخونیک در ٧٠ کیلومتری جنوب شرقی سربیشه و در ٣٠ کیلومتری مرز ایران و افغانستان واقع شده و آب و هوای آن در بهار و پاییز ملایم و دلپذیر و در زمستان‌ها گرم و خشک است.

جدای از کوتاهی قد و منازل اهالی روستا و آداب و رسوم خاص آنها، یکی دیگر از عوامل جذب گردشگران و پژوهشگران اجتماعی به ماخونیک، نوع معماری ساده و سنتی و موقعیت بکر آن است. از جاذبه‌های تاریخی این روستا می‌توان به سنگ نگاره‌های ماخونیک، برج و خانه‌های قدیمی آن اشاره کرد. برج قدیمی روستا با معماری سنتی و از مصالح بسیار ابتدایی ساخته شده و به برج گل انجیر مشهور است.

در روستای ماخونیک، نه‌تنها نحوه زندگی که محل سکونت نیز ساده و ابتدایی است و خانه‌های روستاییان دارای شکل هندسی خاصی نیست و تمام امکانات زندگی در یک اتاق جای گرفته است. آداب و رسوم ساکنان روستا نیز از نحوه قضاوت تا شیوه کشاورزی و از چگونگی تقسیم ارث تا بازی‌ها همگی از گذشته‌های دور جریان داشته و اغلب آنها دست نخورده مانده است.

یکی از عمده نشانه‌های فرهنگی روستای ماخونیک مسکن است و بافت مسکونی روستا در دامنهٔ تپه و خانه‌ها به طور فشرده‌به‌هم و در گودی زمین ساخته شده‌اند. کف خانه حدود یک متر از سطح زمین پایین‌تر است و دارای یک درب کوتاه چوبی است.

برای رفتن به داخل خانه باید دولا شده و به زحمت خود را داخل خانه کرد. اغلب یکی دو پله درگاهی را به کف خانه متصل می‌کنند. به علت آنکه هوای این ناحیه سرد می‌باشد، مردم خانه‌ها را کوچک و کم‌ارتفاع می‌ساختند تا گرم شدن خانه راحت تر صورت گیرد.

باید دانست عمده مصالح به کار رفته در مسکن روستا شامل سنگ، چوب و هیزم است.

علاوه بر مسکن به جاذبه‌های فرهنگی دیگری همچون مراسم عروسی و نامزدی، مراسم ماه رمضان و عید فطر و عید قربان، مراسم باران‌خواهی و همچنین خوراک و غذاهای سنتی و پوشاک محلی منطقه می‌توان اشاره کرد.

در حال حاضر، گردشگران خارجی و داخلی زیادی از روستای ماخونیک دیدن می‌کنند و همچنین از روستاهای هدف گردشگری خراسان‌جنوبی به‌شمار می‌رود.

نمایش بیشتر